ماده 211 – اگر ابراز سند در دادگاه مقدور نباشد يا ابراز تمام يا قسمتي از آن يا اظهار علني مفاد آن در دادگاه برخلاف نظم يا عفت عمومي يا مصالحعامه يا حيثيت اصحاب دعوا يا ديگران باشد رئيس دادگاه يا دادرس يا مدير دفتر دادگاه از جانب او در حضور طرفين آنچه را كه […]
ماده 210 – چنانچه يكي از طرفين به دفتر بازرگاني طرف ديگر استناد كند، دفاتر نامبرده بايد در دادگاه ابراز شود. درصورتي كه ابراز دفاتر در دادگاهممكن نباشد، دادگاه شخصي را مأمور مينمايد كه با حضور طرفين دفاتر را معاينه و آنچه لازم است خارجنويسي نمايد.هيچ بازرگاني نميتواند بهعذر نداشتن دفتر از ابراز و يا […]
ماده 209 – هرگاه سند معيني كه مدرك ادعا يا اظهار يكي از طرفين است نزد طرف ديگر باشد، به درخواست طرف، بايد آن سند ابراز شود. هرگاهطرف مقابل بهوجود سند نزد خود اعتراف كند ولي از ابراز آن امتناع نمايد، دادگاه ميتواند آنرا ازجمله قرائن مثبته بداند.
ماده 208 – هرگاه يكي از طرفين سندي ابراز كند كه در آن به سند ديگري رجوع شده و مربوط به دادرسي باشد، طرف مقابل حق دارد ابراز سندديگر را از دادگاه درخواست نمايد و دادگاه به اين درخواست ترتيب اثر خواهد داد.
ماده 207 – سندي كه در دادگاه ابراز ميشود ممكن است بهنفع طرف مقابل دليل باشد، در اينصورت هرگاه طرف مقابل به آن استناد نمايدابرازكننده سند حق ندارد آنرا پسبگيرد و يا از دادگاه درخواست نمايد سند او را ناديده بگيرد.
ماده 206 – رسيدگي به حسابها و دفاتر در دادگاه بهعمل ميآيد و ممكن است در محلي كه اسناد در آنجا قرار دارد انجام گيرد. در هرصورت دادگاهميتواند رسيدگي را به يكي از دادرسان دادگاه محول نمايد.
ماده 205 – اقرار وكيل عليه موكل خود نسبت به اموري كه قاطع دعوا است پذيرفته نميشود اعم از اين كه اقرار در دادگاه يا خارج از دادگاه بهعملآمده باشد .
ماده 204 – اقرار شفاهي است وقتيكه حين مذاكره در دادگاه بهعمل آيد و كتبي است درصورتي كه در يكي از اسناد يا لوايحي كه به دادگاه تقديمگرديده اظهار شده باشد.در اقرار شفاهي، طرفي كه ميخواهد از اقرار طرف ديگر استفاده نمايد بايد از دادگاه بخواهد كه اقرار او در صورتمجلس قيد شود.
ماده 203 – اگراقرار در دادخواست يا حين مذاكره در دادگاه يا در يكي از لوايحي كه به دادگاه تقديم شده است بهعمل آيد، اقرار در دادگاه محسوبمي شود، درغير اين صورت اقرار در خارج از دادگاه تلقي ميشود.
ماده 202 – هرگاه كسي اقرار به امري نمايد كه دليل ذيحق بودن طرف او باشد، دليل ديگري براي ثبوت آن لازم نيست.