ماده 240 – اظهارات گواه بايد عيناً درصورت مجلس قيد و بهامضا يا اثر انگشت او برسد و اگر گواه نخواهد يا نتواند امضا كند، مراتب در صورتمجلس قيد خواهد شد.
ماده 239 – دادگاه نميتواند گواه را به اداء گواهي ترغيب يا از آن منع يا او را در كيفيت گواهي راهنمايي يا در بيان مطالب كمك نمايد، بلكه فقطمورد گواهي را طرح نموده و او را در بيان مطالب خود آزاد ميگذارد.
ماده 238 – هيچيك از اصحاب دعوا نبايد اظهارات گواه را قطع كند، لكن پس از اداي گواهي ميتوانند توسط دادگاه سؤالاتي را كه مربوط به دعواميباشد از گواه بهعمل آورند.
ماده 237 – دادگاه ميتواند براي اينكه آزادي گواه بهتر تأمين شود گواهي او را بدون حضور اصحاب دعوا استماع نمايد. دراينصورت پس از ادايگواهي بلافاصله اصحاب دعوا را از اظهارات گواه مطلع ميسازد.
ماده 236 – قبل از اداي گواهي، دادگاه حرمت گواهي كذب و مسؤوليت مدني آن و مجازاتي كه براي آن مقرر شده است را به گواه خاطر نشانميسازد. گواهان قبل از اداي گواهي نام و نامخانوادگي، شغل، سن و محل اقامت خود را اظهار و سوگند ياد ميكنند كه تمام حقيقت را گفته و غير […]
ماده 235 – دادگاه، گواهي هر گواه را بدون حضور گواههايي كه گواهي ندادهاند استماع ميكند و بعد از اداء گواهي ميتواند از گواهها مجتمعاًتحقيق نمايد.
ماده 234 – هر يك از اصحاب دعوا ميتوانند گواهان طرف خود را با ذكر علت جرح نمايند. چنانچه پس از صدور رأي براي دادگاه معلوم شود كهقبل از اداي گواهي جهات جرح وجود داشته ولي بر دادگاه مخفي مانده و رأي صادره هم مستند به آن گواهي بوده، مورد از موارد نقض ميباشد وچنانچه […]
ماده 233 – صلاحيت گواه و موارد جرح وي برابر شرايط مندرج در بخش چهارم از كتاب دوم، در امور كيفري، اين قانون ميباشد.
ماده 232 – هر يك از طرفين دعوا كه متمسك به گواهي شدهاند ، بايد گواهان خود را در زماني كه دادگاه تعيين كرده حاضر و معرفي نمايند.