ماده 237 :هرگاه شرط در ضمن عقد، شرط فعل باشد اثباتاً یا نفیاً، کسی که ملتزم به انجام شرط شده است باید آن را به جا بیاورد و در صورت تخلف، طرف معامله میتواند به حاکم رجوع نموده تقاضاي اجبار به وفاي شرط بنماید.
ماده 236 :شرط نتیجه، در صورتی که حصول آن نتیجه، موقوف به سبب خاصی نباشد آن نتیجه به نفس اشتراط، حاصل میشود.
ماده 235:هر گاه شرطی که در ضمن عقد شده است، شرط صفت باشد و معلوم شود آن صفت موجود نیست کسی که شرط به نفع او شده است خیار فسخ خواهد داشت .
ماده 234:شرط بر سه قسم است : 1- شرط صفت2- شرط نتیجه3- شرط فعل اثباتاً یا نفیاًشرط صفت عبارت است از شرط راجعه به کیفیت یا کمیت مورد معامله . شرط نتیجه آن است که تحقق امري در خارج، شرط شود. شرط فعل آن است که اقدام یا عدم اقدام به فعلی بر یکی از […]
ماده 233 :شروط مفصله ذیل باطلو موجب بطلان عقد است : 1- شرط خلاف مقتضاي عقد2- شرط مجهولی که جهل به آن موجب جهل به عوضین شود.
ماده 232:شروط مفصله ذیل باطل است ولی مفسد عقد نیست : 1- شرطی که انجام آن غیر مقدور باشد. 2- شرطی که در آن نفع و فایده نباشد. 3- شرطی که نامشروع باشد
ماده 231:معاملات و عقود فقط دربارهي طرفین متعاملین و قائممقام قانونی آنها مؤثر است مگر در مورد ماده ي 196. فصل چهارم – در بیان شرایطی که در ضمن عقد میشودمبحث اول – در اقسام شرط.
ماده 230 :اگر در ضمن معامله شرط شده باشد که در صورت تخلف، متخلف مبلغی به عنوان خسارت تأدیه نماید، حاکم نمیتواند او را به بیشتر یا کمتر از آنچه که ملزم شده است محکوم کند. مبحث سوم – در اثر عقود نسبت به اشخاص ثالث.
ماده 229 :اگر متعهد به واسطهي حادثهاي که دفع آن خارج از حیطه ي اقتدار اوست، نتواند از عهدهي تعهد خود بر آید، محکوم به تأدیه خسارت نخواهد بود.
ماده 228:در صورتی که موضوع تعهد، تأدیهي وجه نقدي باشد، حاکم میتواند با رعایت مادهي 221مدیون را به جبران خسارت حاصله از تأخیر در تأدیه دین محکوم نماید.