ماده 396:خیارات از قرار ذیلند: 1- خیار مجلس2- خیار حیوان3- خیار شرط4- خیار تأخیر ثمن5- خیار رؤیت و تخلف وصف6- خیار غبن7- خیار عیب8- خیار تدلیس9- خیار تبعض صفقه10- خیار تخلف شرط. اول – در خیار مجلس
ماده 395:گر مشتري ثمن را در موعد مقرر تأدیه نکند بایع حق خواهد داشت که بر طبق مقررات راجعه به خیار تأخیر ثمن، معامله را فسخ یا از حاکم اجبار مشتري را به ا ثمن بخواهد. مبحث پنجم – در خیارات و احکام راجعه به آنفقره اول – در خیارات
ماده 394:مشتري باید ثمن را در موعد و در محل و بر طبق شرایطی که در عقد بیع، مقرر شده است تأدیه نماید.
ماده 393:راجع به زیادتی که از عمل مشتري در مبیع حاصل شده باشد مقررات ماده 314 مجري خواهد بود. فقره چهارم – در ثمن
ماده 392:در مورد مادهي قبل، بایع باید از عهدهي تمام ثمنی که اخذ نموده است نسبت به کل یا بعض، بر آید اگر چه بعد از عقد بیع به علتی از علل در مبیع، کسر قیمتی حاصل شده باشد.
ماده 391:در صورت مستحق للغیر بر آمدن کل یا بعض از مبیع، بایع باید ثمن مبیع را مسترد دارد و در صورت جهل مشتري به وجود فساد، بایع باید از عهدهي غرامات وارده بر مشتري نیز بر آید.
ماده390:اگر بعد از قبض ثمن، مبیع کلاً یا جزئاً مستحق للغیر در آید بایع ضامن است اگر چه تصریح به ضمان نشده باشد.
ماده 389:اگر در مورد دو ماده فوق، تلف شدن مبیع یا نقص آن ناشی از عمل مشتري باشد مشتري حقی بر بایع ندارد و باید ثمن را تأدیه کند. فقره سوم – در ضمان درك
ماده 388:اگر قبل از تسلیم، در مبیع نقصی حاصل شود مشتري حق خواهد داشت که معامله را فسخ نماید.
ماده 387:اگر مبیع قبل از تسلیم، بدون تقصیر و اهمال از طرف بایع تلف شود، بیع منفسخ و ثمن باید به مشتري مسترد گردد مگر این که بایع براي تسلیم به حاکم یا قائ ممقام او رجوع نموده باشد که در این صورت، تلف از مال مشتري خواهد بود.