ماده 524:نوع زرع باید در عقد مزارعه معین باشد مگر این که بر حسب عرف بلد، معلوم و یا عقد براي مطلق زراعت بوده باشد در صورت اخیر، عامل در اختیار نوع زراعت مختار خواهد بود.
ماده 523:زمینی که مورد مزارعه است باید براي زرع مقصود، قابل باشد اگر چه محتاج به اصلاح یا تحصیل آب باشد و اگر زرع، محتاج به عملیاتی باشد )از قبیل حفر نهر یا چاه و غیره (و عامل در حین عقد جاهل به آن بوده باشد حق فسخ معامله را خواهد داشت.
ماده 522:در عقد مزارعه لازم نیست که متصرف زمین، مالک آن هم باشد ولی لازم است که مالک منافع بوده باشد یا به عنوانی از عناوین از قبیل ولایت و غیره حق تصرف در آن را داشته باشد.
ماده 521:در عقد مزارعه ممکن است هر یک از بذر و عوامل، مال مزارع باشد یا عامل، در این صورت نیز حصه مشاع هر یک از طرفین بر طبق قرارداد یا عرف بلد خواهد بود.
ماده 520:در مزارعه، جایز است شرط شود که یکی از دو طرف علاوه بر حصهاي از حاصل، مال دیگري نیز به طرف مقابل بدهد.
ماده 518:در عقد مزارعه حصهي هر یک از مزارع و عامل باید به نحو اشاعه از قبیل ربع یا ثلث یا نصف و غیره معین گردد و اگر به نحو دیگر باشد احکام مزارعه جاري نخواهد شد
ماده 518:مزارعه عقدي است که به موجب آن احد طرفین زمینی را براي مدت معینی به طرف دیگر میدهد که آن را زراعت کرده و حاصل را تقسیم کنند.
ماده 517:مفاد ماده 509 در مورد متصدیان حمل و نقل نیز مجري خواهد بود. فصل پنجم – در مزارعه و مساقاتمبحث اول – در مزارعه
ماده 517 :تعهدات متصدیان حمل و نقل اعم از این که از راه خشکی یا آب یا هوا باشد براي حفاظت و نگاهداري اشیایی که به آنها سپرده میشود همان است که براي امانتداران مقرر است بنابراین در صورت تفریط یا تعدي مسئول تلف یا ضایع شدن اشیایی خواهند بود که براي حمل به آنها […]