ماده143:هر کس از اراضی موات و مباحه قسمتی را به قصد تملک احیا کند مالک آن قسمت میشود.
ماده142:شروع در احیا از قبیل سنگ چیدن اطراف زمین یا کندن چاه و غیره، تحجیر است و موجب مالکیت نمیشود ولی براي تحجیرکننده ایجاد حق اولویت در احیا مینماید.
ماده 141:مراد از احیاي زمین آن است که اراضی موات و مباحه را به وسیلهي عملیاتی که در عرف، آباد کردن محسوب است از قبیل زراعت، درختکاري، بنا ساختن و غیره قابل استفاده نمایند.
ماده 147:هر کس مال مباحی را با رعایت قوانین مربوط به آن حیازت کند مالک آن میشود.
ماده 140:تملک حاصل میشود: 1- به احیا اراضی موات و حیازت اشیا مباحه2- به وسیلهي عقود و تعهدات3- به وسیلهي اخذ به شفعه4- به ارثباب اول – در احیاي اراضی موات و مباحه.
ماده 138:حریم در حکم ملک صاحب حریم است و تملک و تصرف در آن که منافی باشد با آن چه مقصود از حریم است بدون اذن از طرف مالک، صحیح نیست و بنا بر این کسی نمیتواند در حریم چشمه و یا قنات دیگري چاه یا قنات بکند ولی تصرفاتی که موجب تضرر نشود جایز […]
ماده 138:حریم چشمه و قنات از هر طرف در زمین رخوه )500 (گز و در زمین سخت )250 (گز است لیکن اگر مقادیر مذکوره در این ماده و مادهي قبل براي جلوگیري از ضرر کافی نباشد به اندازهاي که براي دفع ضرر کافی باشد به آن افزوده میشود.
ماده 136:حریم، مقداري از اراضی اطراف ملک و قنات و نهر و امثال آن است که براي کمال انتفاع ١٧از آن ضرورت دارد.
ماده 135:درخت و حفیره و نحو آنها که فاصل مابین املاك باشد در حکم دیوار مابین خواهد بود. مبحث سوم – در حریم املاك.