ماده 248 – دادگاه ميتواند راساً يا بهدرخواست هريك از اصحاب دعوا قرار معاينه محل را صادر نمايد. موضوع قرار و وقت اجراي آن بايد بهطرفين ابلاغ شود.
ماده 247 – هرگاه گواه براي حضور در دادگاه درخواست هزينه آمد و رفت و جبران خسارت حاصل از آنرا بنمايد، دادگاه ميزان آن را معين و استنادكننده را به تأديه آن ملزم مينمايد.
ماده 246 – در موارد مذكور در مادتين (244) و (245) چنانچه مبناي رأي دادگاه گواهي گواه باشد و آن گواه طبق مقررات ماده (231) از حضور دردادگاه معذور باشد استناد كننده به گواهي فقط ميتواند به گواهي شاهد بر گواه اصلي استناد نمايد.
ماده 245 – در صورتيكه گواه در مقر دادگاه ديگري اقامت داشته باشد دادگاه ميتواند از دادگاه محل توقف او بخواهد كه گواهي او را استماع كند.
ماده 244 – درصورت معذور بودن گواه از حضور در دادگاه و همچنين در مواردي كه دادگاه مقتضي بداند ميتواند گواهي گواه را در منزل يا محلكار او يا در محل دعوا توسط يكي از قضات دادگاه استماع كند.
ماده 243 – گواهي كه برابر قانون احضار شده است، چنانچه درموعد مقرر حضور نيابد، دوباره احضار خواهد شد
ماده 242 – دادگاه ميتواند بهدرخواست يكي از اصحاب دعوا همچنين درصورتي كه مقتضي بداند گواهان را احضار نمايد. در ابلاغ احضاريه،مقرراتي كه براي ابلاغ اوراق قضايي تعيين شده رعايت ميگردد و بايد حداقل يكهفته قبل از تشكيل دادگاه به گواه يا گواهان ابلاغ شود.
ماده 240 – اظهارات گواه بايد عيناً درصورت مجلس قيد و بهامضا يا اثر انگشت او برسد و اگر گواه نخواهد يا نتواند امضا كند، مراتب در صورتمجلس قيد خواهد شد.
ماده 239 – دادگاه نميتواند گواه را به اداء گواهي ترغيب يا از آن منع يا او را در كيفيت گواهي راهنمايي يا در بيان مطالب كمك نمايد، بلكه فقطمورد گواهي را طرح نموده و او را در بيان مطالب خود آزاد ميگذارد.