برچسب » قانون مدني

جولای 24, 2015

ماده 1328 قانون مدنی (مکرر)

دادگاه میتواند نظر به اهمیت موضوع دعوي و شخصیت طرفین و اوضاع و احوال مؤثر مقرر دارد که قسم با تشریفات خاص مذهبی یاد شود یا آن را به نحو دیگري تغلیظ نماید. تبصره :چنان چه کسی که قسم به او متوجه شده تغلیط را قبول نکند و قسم بخورد، ناکل محسوب نمیشود.

جولای 24, 2015

ماده 1328 قانون مدنی

ماده 1328 :کسی که قسم متوجه او شده است در صورتی که بطلان دعوي طرف را اثبات نکند یا باید قسم یاد نماید یا قسم را به طرف دیگر رد کند و اگر، نه قسم یاد کند و نه آن را به طرف دیگر رد نماید با سوگند مدعی به حکم حاکم، مدعیعلیه نسبت به […]

جولای 24, 2015

ماده 1327 قانون مدنی

ماده 1327:مدعی یا مدعیعلیه در مورد دو ماده قبل در صورتی میتواند تقاضاي قسم از طرف دیگر نماید که عمل یا موضوع دعوا منتسب به شخص آن طرف باشد .بنابراین در دعاوي برصغیر و مجنون نمیتوان قسم را بر ولی یا وصی یا قیم متوجه کرد مگر نسبت به اعمال صادره از شخص آنها آن […]

جولای 24, 2015

ماده 1326 قانون مدنی

ماده 1326:در موارد ماده فوق مدعیعلیه نیز م یتواند در صورتی که مدعی سقوط دین یا تعهد یا نحو آن باشد حکم به دعوي را منوط به قسم مدعی کند.

جولای 24, 2015

ماده 1325 قانون مدنی

ماده1325 :در دعاوي که به شهادت شهود قابل اثبات است مدعی میتواند حکم به دعوي خود را که مورد انکار مدعیعلیه است منوط به قسم او نماید.

جولای 24, 2015

ماده 1324 قانون مدنی

ماده 1324:اماراتی که به نظر قاضی واگذار شده عبارت است از اوضاع و احوالی در خصوص مورد و در صورتی قابل استناد است که دعوا به شهادت شهود قابل اثبات باشد یا ادلهي دیگر را تکمیل کند.

جولای 24, 2015

ماده 1323 قانون مدنی

ماده 1323:امارات قانونی در کلیهي دعاوي )اگر چه از دعاوي باشد که به شهادت شهود قابل اثبات نیست (معتبر است مگر آن که دلیل بر خلاف آن موجود باشد.

جولای 24, 2015

ماده 1322قانون مدنی

ماده 1322:امارات قانونی اماراتی است که قانون آن را دلیل بر امري قرار داده :مثل امارات مذکور در این قانون از قبیل مواد 35 و 109 و110 – 1158 و 1159 و غیر آنها و سایر امارات مصرحه در قوانین دیگر.

جولای 23, 2015

ماده 1321 قانون مدنی

ماده 1321:اماره عبارت از اوضاع و احوالی است که به حکم قانون یا در نظر قاضی دلیل بر امري شناخته میشود.

جولای 23, 2015

کاده 1320 قانون مدنی

ماده 1320:شهادت بر شهادت در صورتی مسموع است که شاهد اصل، وفات یافته یا به واسطهي مانع دیگري مثل بیماري و سفر و حبس و غیره نتواند حاضر شود.